mesela bir, birlevent günüydü. kulelerin arasında fotoğraf makinemizin nostaljisine uygun bir yer bulamacağız sanıp üzülmüşken kendi başına balkonunda gazetesini okuyan biri ve o biri gibi yalnızlık kokan evini ne mutlu ki son poz olarak hayatıma kattım. hiç ummazdık ama az ileride bir de karavana rastladık. böyle güzel bir kareyi de es geçemezdik. sevgili çisel ve sevgili şapkası ve naif pozuyla.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.